به ظاهر بی احساسی خدا، به صورت رنج دادن بندگانش،

           بخشی از انضباط زندگی با ایمان است.

God is seeming apathy in the presence of suffering of

His person is part of the discipline of the life of faith

امروز برای او می نویسم

می نویسم که بداند چقدر دلم تنگ است

می نویسم تا بداند یاد او در خاطرم مانده و می ماند

اگر او بداند و بخواند

می نویسم زندگی بی تو چه بی معناست

می نویسم تا ابد خاطراتت در ذهن من آهنگی زیباست

مهربانم ای بهترین می نویسم

زندگی بی تو بی معناست ،بی رنگ است

                  مثل همیشه می گویم

دوستت دارم

                       ( مریم)

زندگی آرام است،

مثل آرامش یک خواب بلند.

زندگی شیرین است،

مثل شیرینی یک روز قشنگ.

زندگی رویایی است،

مثل رویای ِیکی کودک ناز.

زندگی زیبایی است،

مثل زیبایی یک غنچه ی باز.

زندگی تک تک این ساعتهاست،

زندگی چرخش این عقربه هاست،

زندگی راز دل مادر من.

زندگی پینه ی دست پدر است،

زندگی مثل زمان در گذر است

                                          (هنگامه)

چه کسی می داند

شاید

دانه های اشکم

              نیز

          در خاک عزیزی

                سبز شوند

آه

   چه کسی می داند

شاید

عشق او

         تسلای

               درد من است

آه

چه کسی

        می داند....

                                               شهلا آقاپور

با سکوتی،لب من

بسته پیمان صبور _

       زیر خورشید نگاهی که ازو می سوزم

و به نفرت بسته ست

               شعله در شعله من ،

زیر این ابر فریب

که بدو دوخته چشم

عطش خاطر این سوخته تن ،

زیر این خنده پاک

ورود جادوگر کین

که به پای گذرم بسته رسن...

                                      احمد شاملو

امیدواری در چشم هایت می درخشد

و مهربانی در قلبت موج می زند

ای نگاهت آفتاب، دلت دریا

وجودت می ارزد به کل دنیا !

                                   میلاد تهرانی

شرم های بیهوده

کاش هرگز میان من و تو

این شرمهای بیهوده نبود

این خجالت های نارنجی سرد

این هویت های بالغ مغرور!

تا همیشه ، هر لحظه ، هزار بار به هم می گفتیم ;

نازنین ;

چه قدر دوستت دارم

راهی نمانده ...

چگونه حقیقت زیستن را به یاد آورم

کاش در این آشفته بازار زندگی راهی بود

نوری ، شوری ، امیدی

اما ...

کاش راهی می یافتم اما ...

راهی نمانده ...

گریز نیست ؟

تو و اشتیاق پر صداقت تو

من و خانه مان

میزی و چراغی ....

آری

در مرگ آورترین لحظه ی انتظار

زنده گی را در رویا های خویش دنبال می گیرم .

در رویاها و

در امیدهای ام !

                                                     (احمد شاملو)

دوردست امیدی نمی آموخت .

دانستم که بشارتی نیست :

این بی کرانه

                      زندانی چندان عظیم بود

                                              که روح

از شرم ناتوانی

در اشک

          پنهان می شد.

                                                     (احمد شاملو)

از هیاهوی واژه ها خسته ام

من سکوتم را

            از اوراق سپید آموخته ام

آیا سکوت

           روشنترین واژه ها نیست ؟

همیشه در خلوت

                 مرگ را مجسم دیده ام

آیا مرگ

              خونسردترین واژه ها نیست ؟

 تا چشم گشوده ام

 از چشم زندگی افتاده ام

شبی – شاید – امشب

زیر نور یک واژه خواهم نشست

 نام خونسرد معشوقه ام را

                               بر حواس پنجگانه ام

                                                  خال خوا هم کوفت

و هم زمان

            پایین آخرین برگ خاطراتم

                                      خواهم نوشت :

                                                       پایان

شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت

دوباره گریه بی طاقتم بهانه گرفت

دل گرفته من همچو ابر بارانی

گشایشی مگر از گریه شبانه گرفت

                                      (امیر هوشنگ ابتهاج)

        من آن ابرم که می خواهد ببارد

              دل تنگم هوای گریه دارد

               دل تنگم غریب این در و دشت

                     نمی داند کجا سر می گذارد.........

                                                    (امیر هوشنگ ابتهاج)

باران از راه رسید ......

عشق را دوباره در مزرعه

خالی تنم پروراند

زندگی را در آسمان آبی

چشمانش حس کردم

ناگهان ......

پاییز عشقم از راه رسید

آری او رفت

ولی هنوز

قلبم برای اوست .....

تعبیر بلندی از سرنوشت  من-

به غار های اندوه

پناهنده می شوم

به درها و کوه

وقتی تو نیستی

اینجا کرامت از سینه ها کوچیده

و صداقت از آیینه ها

و من چه تنها

به آفتاب و ظلمت می اندیشم !

چشمهایت را از من مگیر!

چه تکلم تلخی!

وقتی کلام

از عطر نام تو

آکنده نیست

بی آفتاب تر از من آیا

شبی هست؟

و روشن تر از تو، آفتابی؟

تعبیر بلندی از سرنوشت  من-

به غار های اندوه

پناهنده می شوم

به درها و کوه

وقتی تو نیستی

اینجا کرامت از سینه ها کوچیده

و صداقت از آیینه ها

و من چه تنها

به آفتاب و ظلمت می اندیشم !

زیبا سلام

زیبا هوای حوصله ابریست

چشمی از عشق ببخشایم

تا رود آفتاب بشوید دلتنگی مرا

زیبا کنار حوصله ام بنشین

بنشین ومرا به شط غزل بنشان

بنشان مرا به منظره عشق

بنشان مرا به منظره باران

بنشان مرا به منظره رویش

                                 من سبز می شوم

بارونه

آسمون باز گریونه

این دنیا دیگه واسه من زندونه

یاد اون

تو خاطرم می مونه

چشمای خسته من به یاد اون گریونه

ما همه همسفریم !

بعد از سفر !

آن جا که دیگر نه من هستم !

نه اثری از تو بر جای مانده !

عشق می ماند و بس .....     

                        (سید علی باقری)